توقف کمکهای امریکا
روابط افغانستان و امریکا پس از رویکار آمدن طالبان، دچار فراز و فرودهای زیادی بود. در این میان واشنگتن که شکست سختی در این کشور خورده بود، از هر ابزاری استفاده کرد تا مجددا حداقل پایگاه بگرام را بازپسستاند، ولی با مخالفت شدید طالبان مواجه شد.
در این شکی نیست که امریکاییها نسبت به طالبان یا افغانستان کینه عمیقی بهدل دارند، چون بخشی از تاریخ شانرا لکهدار کرده، ولی هم عجیب است و هم عجیب نیست که عدهای از سیاسیون دولت جمهوریت هر اقدام ضد افغانستانِ امریکا را میستایند، کف میزنند و هورا میکشند.
مدحسرایی چاپلوسان جمهوریت
جدیدا مجلس سنای امریکا، لایحه توقف کمکها به افغانستان را تصویب کرد و شماری از سیاسیون فراری، هورا کشیدند و از این اقدام شدیدا و عمیقا استقبال کردند.
«امرالله صالح»، معاون حکومت «اشرف غنی»، ضمن قدردانی از تلاشهای تیم بورچت، عضو مجلس نمایندگان امریکا و تیم او، ابراز امیدواری کرد که با پیشرفت این لایحه، هیچ راه فراری از سوی نهادهای غیردولتی لابیگر ایجاد نشود و تحت هیچ بهانهای پولی به طالبان داده نشود.
توقف کمکهای امریکا؛ دردی بدتر از گرسنگی
این در حالیست که این روزها یکی از معضلات و مشکلات اصلی مردم افغانستان، بحث اقتصادی و فقر است. بیکاری در کشور به اوج خود رسیده و بهدلایل مختلف، درآمد مردم کاهش پیدا کرده است. کمکهای خارجی در این اوضاع میتوانست/میتواند مشکلات خیلی از شهروندان را حل کند و شکم شان را سیر، ولی اینکه عدهای فراری و سیاسیونی همچون امرالله صالح نسبت به گرسنگی دادن بیشتر مردم خود خوشحالی میکنند و کف میزنند، دردناکتر از گرسنگی است.
با آنکه حرف و حدیثهای زیادی در مورد کمکهای امریکا به افغانستان وجود داشت و عدهای میگفتند که این کمکها بهدست طالبان میرسد، ولی حتا سازمان ملل متحد نیز در گزارشی گفته بود که این کمکها از طریق چندین نهاد دست به دست شده و سپس بین افغانها توزیع میشود.
کمکهای خارجی از جمهوریت تا امارت
جدای از این مورد، فرض بر این که این کمکها بهدست طالبان میرسید و حداقلی از آن بین مردم توزیع میگردید، آیا این نسبت به دوره جمهوریت بهتر و شفافتر نیست؟
همینهایی که امروز نسبت به گرسنگی مردم خود خوشحالی میکنند، بیست سال قدرت را در اختیار داشتند. در طول این مدت میلیاردها دالر کمکهای خارجی به افغانستان سرازیر شد که بر اساس برآوردها، اگر این کمکها بین مردم توزیع میشد، فقری در این کشور وجود نداشت. همین امرالله صالح که پستهای مهمی چون معاونت رئیس جمهور، وزیر داخله، رئیس امنیت ملی و… را برعهده داشت، وقتی از کشور فرار کرد، طالبان از خانهاش چندین میلیون دالر بیرون کشیدند.
وابستگی، مرگ اقتصادی است
بدون تردید امروز مسئولیت طالبان است که به داد مردم برسند، برای خودکفایی اقتصادی کشور تلاش کنند و زمینه اشتغالزایی را فراهم نمایند تا سرانه فقر نیز در کشور کاهش پیدا کند. وابسته بودن به کمکهای خارجی، مرگ اقتصادی است و این مرگ، همه طرفها را قربانی میکند.
توقف کمکهای امریکا خبر زیاد شوکهکنندهای نبود، زیرا دستگاه دیپلماسی ترامپ و سیاست خصمانه او در برابر افغانستان، دیر یا زود این اقدام را انجام میداد. این حرکت امریکا میتواند فرصتی برای افغانستان باشد تا شتاب بیشتری بسوی خودکفایی بهخرج داده و با همکاریهای راهبردی اقتصادی با کشورهای منطقه و جهان، اوضاع را بهنفع خود تغییر دهد.
گپی با فراریون
بدون شک این روزهای سیاه میگذرد، ولی هیچ وقت آنانی که برای منافع شخصی خود و هوس بهقدرت رسیدن، با دشمنان افغانستان سازش کردند را نمیشود فراموش کرد. هرچند که هورا کشیدنهای این سیاسیون فراری از توقف کمکهای امریکا به افغانستان، هیچ تاثیری در بازگشت آنان بهقدرت ندارد و حتا یک کشور خارجی نیز از آنان حمایت نمیکند، ولی فراموش کردهاند که دیگر هیچ جایگاه و پایگاهی بین مردم ندارند و افغانها آنها را طرد کرده و بهعنوان دزدان و خائنان به وطن میشناسند.
معصومه حسینی
