کاروان الصمود
تاریخ معاصر خاورمیانه سرشار از روایتهایی است که در آنها، حقیقت در هیاهوی قدرت گم شده و جنایت در پوشش توجیه و سکوت پنهان مانده است. سالهاست که صحنههای درد و رنج در این جغرافیا تکرار میشود، اما آنچه بیش از خود این فجایع تکاندهنده است، بیتفاوتی و سکوتی است که از سوی مدعیان حقوق بشر بر آن سایه میافکند.
حمله به کاروان دریایی «الصمود» در آبهای بینالمللی، یکی از همان لحظات افشاگر است؛ لحظهای که در آن، نهتنها چهره واقعی خشونت عریان میشود، بلکه ادعاهای پرطمطراق حقوق بشری نیز فرو میریزد. این حادثه تنها یک حمله نظامی نیست، بلکه نمادی از شکاف عمیق میان شعار و عمل در نظام بینالملل است.
کاروان الصمود، با خود تنها کمکهای انسانی حمل نمیکرد، بلکه حامل وجدان بیدار انسانهایی بود که نمیخواستند در برابر رنج دیگران خاموش بمانند. اما این وجدان، با خشونتی آشکار مواجه شد؛ خشونتی که بیش از هر چیز، در سایه سکوت سنگین قدرتها معنا پیدا میکند. در چنین شرایطی، این پرسش اساسی مطرح میشود: اگر وجدان جهانی در برابر چنین صحنههایی خاموش بماند، مرز میان انسانیت و بیتفاوتی در کجا ترسیم خواهد شد؟
اسرائیل و 76 سال خشونت و جنایت؛ از نکبت تا غزه
داستان فلسطین، داستانی کوتاه و مقطعی نیست؛ بلکه روایتی ممتد از رنج، آوارگی و مقاومت است. از سال ۱۹۴۸ و رخداد «نکبت»، که نقطه آغاز آوارگی گسترده فلسطینیان بود، تا امروز، این سرزمین همواره شاهد زخمهایی تازه بوده است. آنچه در این سالها رخ داده، صرفاً مجموعهای از درگیریها نبودند و نیستند، بلکه روندی پیوسته از خشونت و بحران انسانی است که نسل به نسل ادامه یافته است.
با آنکه آمارها از قتل و کشتار دهها هزار انسان فلسطینی حکایت دارند، اما واقعیت فراتر از اعداد است. پشت هر عدد، داستان زندگیای ناتمام، خانوادهای داغدار و آیندهای از دسترفته نهفته است. رویدادهایی چون کشتارهای گسترده، تخریب خانهها و فشارهای مداوم بر غیرنظامیان، تنها بخشی از این واقعیت تلخ را نشان میدهد.
در سالهای اخیر، بهویژه از اکتوبر ۲۰۲۳، شدت جنایات اسرائیل بهطرز چشمگیری افزایش یافته است. تلفات انسانی، تخریب زیرساختها و شرایط دشوار زندگی، ابعاد تازهای به این فاجعه بخشیدهاند. در کنار این وضعیت، بازداشتهای گسترده و نگهداری افراد بدون محاکمه نیز بر پیچیدگی این جنایات افزوده است. آنچه امروز در غزه جریان دارد، تنها یک بحران منطقهای نیست؛ بلکه آزمونی جدی برای وجدان جهانی است.
کاروان الصمود؛ نور امید در ظلمت محاصره
در میان این شرایط دشوار، شکلگیری کاروان «الصمود» تلاشی بود برای شکستن سکوت و رساندن کمک ها به مردمی که در تنگنا قرار دارند. این ناوگان حامل کمکهای امدادی، دوا، شیرخشک و مایحتاج ضروری برای کودکان و مردم غزه بود که ماههاست در معرض نسلکشی گامبهگام قرار دارند. این ابتکار مردمی، فراتر از یک کمک ساده، نمادی از همبستگی جهانی با آرمان فلسطین و تلاشی انسانی برای شکستن دیوار محاصره ناعادلانه به شمار میرود. فعالان حاضر در این کاروان، با وجود خطرات فراوان، نشان دادند که انسانیت هنوز زنده است و نمیتوان صدای عدالت را با تهدید و خشونت خاموش کرد.
اما رژیم صهیونیست با یورشی وحشیانه در آبهای بینالمللی، اعضای این کاروان را بازداشت نمود، کشتیها را توقیف و کمکهای بشردوستانه را مصادره کرده است. این اقدام، مصداق آشکار دزدی دریایی و تجاوز به قوانین بینالمللی است. نیروهای اشغالگر بدون هیچ توجیه قانونی، به سمت ناوگان انسانی حمله بردند و مانع رسیدن کمکها به دست نیازمندان شدند. این رویداد بار دیگر ماهیت تجاوزکارانه تلآویو را برملا ساخت و نشان داد که این رژیم حتی در برابر ابتکارات بشردوستانه نیز تحمل ندارد.
متأسفانه، آمریکا و کشورهای غربی به درخواستهای مکرر کمک کاروان هیچ توجهی نکردند و با سکوت کامل خود، عملاً به ادامه جنایات چراغ سبز نشان دادند. این سکوت، مردم غزه را به تحمل رنج بیشتر محکوم کرده است. در حالی که غرب از کوچکترین مسائل در کشورهای دیگر برای فشار و تحریم استفاده میکند، اما در برابر جنایات آشکار رژیم صهیونیستی چشم و گوش خود را بسته است.
درسهای کاروان الصمود و تلاشهای جهانی برای آزادی غزه
تاریخ معاصر پر است از تلاشهای جهانی برای شکستن محاصره غزه. از کاروانهای آزادی پیشین گرفته تا کمپاینهای مردمی، تحریمها و فشارهای دیپلماتیک، همه نشاندهنده آن است که وجدان جهانی نمیتواند جنایات را نادیده بگیرد. چنانچه کاروان الصمود در شرایطی راهاندازی شد که خاورمیانه در آتش جنگ میسوزد و رژیم صهیونیستی در حالت جنگی کامل به سر میبرد.
این اقدام جسورانه و انسانی، ثابت کرد که حامیان واقعی مردم غزه در هیچ شرایطی آنان را فراموش نمیکنند و حتی در اوج درگیریها، دست یاری به سوی مظلومان دراز میکنند. حمله رژیم صهیونیستی به این ناوگان در آبهای بینالمللی، آنها را به دزدان دریایی با پرچم رسمی تبدیل کرد. این اقدام نه تنها قوانین دریایی را نقض کرد، بلکه نشان داد که اشغالگران برای حفظ محاصره، حاضر به هر جنایتی استند.
در این میان، سکوت تأسفبار جهان در برابر این جنایت، حقوق بشر را به شعاری دروغین و ابزاری برای منافع سیاسی مبدل ساخته است. آزادسازی برخی اعضا و زندانی کردن تبعه اسپانیایی عضو کاروان، حاکی از آن است که تلآویو درصدد انتقامجویی سیاسی از دولت اسپانیا است. این رفتار، آدمربایی دولتی و تلاش برای ارعاب حامیان فلسطین را آشکار میسازد.
این رویدادها درسهای مهمی دارند. نخست آنکه تنها صدای مردمی و فشار افکار عمومی میتواند زنجیر محاصره را بشکند. دوم آنکه رژیم اشغالگر در برابر ابتکارات بشردوستانه آسیبپذیر است و سوم آنکه سکوت قدرتها، هزینه انسانی سنگینی به بار میآورد. کاروان الصمود بخشی از زنجیرهای طولانی از تلاشهاست که روزبهروز گستردهتر میشود و امید به پایان اشغال را زنده نگه میدارد.
دزدی دریایی با پرچم اسرائیل و سکوت شرمآور غرب
حمله عساکر رژیم صهیونیستی به کاروانی متشکل از ملیتهای مختلف (کاروان الصمود)، که کمکهای انسانی برای کودکان غزه حمل میکردند، مصداق بارز دزدی دریایی است. مادران فلسطینی که با چشمان منتظر به دنبال شیرخشک و دوا بودند، اکنون با مصادره اموال این کاروان روبهرو شدهاند. این اقدام، نه تنها کمکها را از دست نیازمندان دور کرد، بلکه قلب میلیونها انسان آزاده را جریحهدار ساخت.
سران آمریکا و اروپا که برای کوچکترین اقدامات داخلی کشورهای مستقل مانند افغانستان و ایران، انتقاد و تحریم به راه میاندازند، در برابر این جنایت آشکار چشمان و گوشهای خود را بستهاند. این استندرد دوگانه، ماهیت واقعی سیاستهای غربی را برملا میکند. جایی که حقوق بشر ابزاری برای فشار سیاسی بر مخالفان است، نه ارزشی جهانی و انسانی.
کشورهای غربی با حمایت تسلیحاتی و سیاسی از رژیم صهیونیستی، عملاً در جنایات شریک استند. زیرا سکوت مرگبار و حمایت بیشرمانهی آنها از اسرائیل، اجازه میدهد تا نسلکشی ادامه یابد و کودکان غزه زیر بمباران و گرسنگی جان دهند. چناچه کاروان الصمود متشکل از ملیتهای گوناگون با کشتی و قایق، کمکهای خود را برای کودکان غزه میبردند، اما در نزدیکی سواحل توسط قوای دریایی رژیم اسرائیل مورد تهاجم و دستگیری قرار گرفتند و اموالشان مصادره شدند.
این صحنه، تصویر روشنی از بیعدالتی جهانی است. زیرا مادرانی که چشم انتظار کمک بودند، حالا با دستان خالی ماندهاند و کودکانشان همچنان در خطر مرگ از گرسنگی و مریضی به سر میبرند. این جنایت آشکار، بار دیگر ضرورت بیداری افکار عمومی، به ویژه در افغانستان را یادآوری میکند.
بسم الله ختک
