طالبان بدون رقیب
سه ماه دیگر، طالبان پنجسالگی خود را جشن میگیرد و در این مدت یکی از بُردهای طالبان در میادین دیپلماسی و نظامی این بوده که رقیب جدی در برابر خود نداشته است. با آنکه در ابتدای حکومت شان جبهات مختلف با عنوانهای مختلف و ادعاهای آزادی حضور داشتند، ولی بهمرور زمان فعالیت آنها کمرنگ و در نهایت تبدیل شدند به اپوزیسیون فیسبوکی برای حکومت طالبان.
طالبان مشروعیت ندارد
با آنکه طالبان در مدت یادشده دستاوردهای خوبی را داشته است، ولی بنابر دلایل مختلفی، حکومت این گروه از سوی جامعه جهانی بهرسمیت شناخته نشد. روسیه تاکنون اولین و آخرین کشوری بوده که طالبان را رسمیت داده، ولی دیگران همچنان منتظر نتیجه هستند.
برخی کشورها به مشروعیت داخلی این گروه چشمدوخته اند تا ببینند که مردم افغانستان با این حکومت چه میکنند و چه جایگاهی بین آنها دارد. بعضی از کشورها نیز در فضای فعلی تلاش دارند منافع خود را تامین کنند و برخی از کشورها مثل امریکا همچنان در حال مانعتراشی در برابر طالبان هستند.
اپوزیسیون خارجی با مشروعیت نداشته
اپوزیسیون طالبان اگر از زوایای مختلف تعریف و بررسی شود، تعریفی ندارد. ناهماهنگی، نفاق، برتریطلبی، زیادهخواهی و عدم انسجام از مواردی است که اپوزیسیون را بهشدت تضعیف کرده و باعث شده که تلاشهایش برای دیده شدن در جامعه جهانی ناکام بماند.
از سوی دیگر اکثر چهرههای ضد طالبان، همانهایی هستند که در دوران جمهوریت در پستهای مختلف حضور داشتند و اما کارنامه خوبی را از خود برجای نگذاشتند. دست آنان به فساد، غصب و تاراج بیتالمال دخیل است و همین باعث شده که مردم دیگر به آنان اعتماد نکنند.
به مردم باید رسید
با آنکه طالبان در حال حاضر بدون رقیب در میدان حضور دارند و تاخت و تاز میکنند، ولی نباید این نکته را فراموش نمایند که اگر به مردم تکیه نکنند، بیرقیبی شان دوامی نخواهد داشت. دوام و قوام دولتها به مردم بستگی دارد و اگر مردم از دیدها حذف شود، برای دولت فاجعهبار خواهد بود.
سال 2021 وقتی طالبان قدرت را گرفتند، مردم از حاکمیت این گروه با انواع مختلف استقبال کردند. امنیت و ثبات فعلی در کشور بهخاطر همکاری مردم است و اگر این یک دستاورد بزرگ محسوب شود، بدون شک دستاورد ملت – دولت است.
الیگارشی از ارگ تا فیسبوک
ماجرای نظام جمهوریت برای همگان واضح و اشکار است. خصوصا در دوران حکومتداری اشرف غنی، نظام به یک دستگاه تولید فساد، بیعدالتی و تبعیض تبدیل شده بود. یا به تعریف بهتر الیگارشی یا گروه کوچکی غرق در فساد در افغانستان حاکم بود که در نهایت همه هستی و داشتههای کشور را قربانی امریکا کرد و خود نیز با صدها میلیون دالر در اروپا و امریکا فراری شد.
اینک عدهای از همین گروه کوچک در فیسبوک و دیگر شبکههای اجتماعی برای افغانستان، مردم و آینده نسخهپیچی میکنند، در حالیکه نه حرف شان بین مردم خریداری دارد و نه هم جامعه بینالملل بهآنها اعتماد میکند.
البته این نکته را نباید از یاد برد که این گروه یا اپوزیسیون فیسبوکی، خریداری مثل پاکستان را دارد. کشوری که سالها عامل بدبختی و ویرانی افغانستان بود و اینک که با حکومت طالبان سرستیز دارد و نتوانست این گروه را تحت فرمان خود بیاورد، به اعمال تروریستی و اقدامات نظامی روی آورده است. استفاده از چهرههای جمهوریت برای پاکستان تعجبی ندارد، چون برای آتش زدن این خانه، اسلامآباد از هیچ تلاشی دریغ نکرده و شوربختانه که همان مهرههای سوخته جمهوریت بار دیگر خام شده و در حال خوشخدمتی به پاکستانیها هستند.
پایان ماجرا
طالبان بدون رقیب می ماند، اگر بتواند به مردم تکیه کند، از مردم در مهار وضعیت کمک بگیرد و محدودیتهای وضع شده را حذف کند. دولت و ملت باید یکی شود تا مشروعیت داخلی با تمام معنی کسب گردد و همین میتواند مشروعیت و رسمیت جهانی را برای گروه حاکم بهارمغان بیاورد.
البته در مورد اپوزیسیون طالبان با آنکه مکر و حیلههای زیادی وجود دارد، ولی تا برده و بنده این و آن باشد و برای قدرت، برای پاکستان خوشرقصی کند، کارایی نخواهد داشت. یک اپوزیسیون وابسته، متحد نخواهد بود و بدون تردید سیاست فعلی سیاسیون فراری، آنها را به برده و بنده بدون چون و چرای پاکستان تبدیل خواهد کرد که پسوند آن فاجعهبار برای خودشان خواهد بود.
احمدی
