شهید آیت الله خامنه ای
در ماه جاری، تهران و ایران، میزبانِ یکی از بزرگترین مراسمهای تاریخِ معاصر بود. میلیونها انسان، از هر قشر و هر سن و هر جنس، در خیابانهای تهران سرازیر شدهاند تا با مردی وداع کنند که نه فقط رهبرِ یک کشور، بلکه رهبرِ تمامِ آزادگانِ جهان بود. آیتالله سید علی خامنهای، در ۲۸ فبروری ۲۰۲۶، در حملهی هواییِ مشترکِ آمریکا و اسرائیل به شهادت رسید، اما امروز، پیکرِ او نه با اندوه، بلکه با شکوهِ یک امتِ بیدار تشییع میشود.
این مراسم، فقط یک مراسمِ خداحافظی نیست؛ بلکه تجدیدِ میثاقِ امت اسلامی با راهی است که این شهیدِ بزرگ باز کرد. خامنهای رفت، اما راهش در قلبِ میلیونها انسان زنده است. برای ما افغانستانیها که سالها طعمِ تجاوز و اشغال را چشیدهایم، دیدنِ این صحنهها بسیار معنادار است. این مراسم، پیامی به تمامِ جهان دارد: اینکه ملتهای مسلمان، هرگز در برابرِ ظلم تسلیم نمیشوند و راهِ شهدایشان را ادامه میدهند.
شهید آیت الله خامنه ای، مردی که هرگز تسلیم نشد
شهید آیتالله خامنه ای از اوایل جوانی دشمن استکبار بود. مطابق منابع موثق زمانی که آیت الله خامنهای تنها بیست و پنج سال داشت، توسط سازمان استخبارات ایران (ساواک) دستگیر و شکنجههای سختی را تحمل کرد. اما این شکنجهها او را نشکست، بلکه قویتر کرد. او در دوران زندان فهمید که دشمن اصلی، نه یک حکومت ظالم داخلی، بلکه نظام استکبار جهانی است که میخواهد ملتهای مسلمان را برای همیشه زیر پای خود نگه دارد.
بعد از پیروزی انقلاب اسلامی در ایران، شهید آیت الله خامنه ای بارها هدف ترور قرار گرفت. در ۳۰ جوزای سال ۱۳۶۰، وقتی در یکی از مساجد در ولایت تهران سخنرانی میکرد، بمبی در میکروفون کار گذاشته شده منفجر شد و دست راست او برای همیشه فلج شد. اما این حادثه هم او را از پا درنیاورد. او با همان یک دست، سالها رهبری ایران و امت اسلامی را بر عهده گرفت و هرگز از مواضع خود عقبنشینی نکرد.
استکبارستیزی او فقط یک شعار نبود، بلکه یک سبک زندگی بود. او معتقد بود که آمریکا و اسرائیل، دو نام برای یک ظلم جهانی استند. آمریکا با حمایت از اسرائیل، فلسطینیان را آواره کرده و اسرائیل با حمایت آمریکا، کودکان غزه را قتلعام میکند. او میگفت: «ما با استکبار نمیجنگیم چون از آنها میترسیم، بلکه با آنها میجنگیم چون از خدا میترسیم.» این جمله، عصاره تمام زندگی او بود.
برای ما افغانستانیها که بیست سال اشغال آمریکا را تجربه کردیم، این حرفها کاملاً قابل فهم است. ما دیدیم که چگونه آمریکا با وعده دموکراسی و حقوق بشر وارد افغانستان شد، اما جز ویرانی، فقر و بیعدالتی چیزی برای ما نیاورد. شهید آیتالله خامنهای از همان اوایل به تمام امت اسلامی به صراحت اعلام نمود که آمریکا دشمن شماست و هرگز به نفع شما کار نخواهد کرد. افغانها بعد از مشاهدهی 20 سال شیطنت و شرارت آمریکا، اینک بیشتر از قبل میفهمند که خامنهای چقدر درست میگفت.
شهید آیت الله خامنه ای رهبر امت اسلامی؛ از کابل تا بیروت، از غزه تا صنعا
شهید آیت الله خامنه ای فقط رهبر ایران نبود، او رهبر تمام مسلمانان جهان بود. او معتقد بود که مرزهای جغرافیایی نمیتواند مسلمانان را از هم جدا کند. یک مسلمان در افغانستان، یک مسلمان در فلسطین، یک مسلمان در لبنان و یک مسلمان در یمن، همه اعضای یک پیکر استند. وقتی یکی از این اعضا درد میکشد، بقیه هم باید درد را حس کنند.
او مسئله فلسطین را به مهمترین مسئله جهان اسلام تبدیل کرد. قبل از او، خیلی از حکومتهای عربی، فلسطین را فراموش کرده بودند و با اسرائیل صلح کرده بودند. اما آیتالله خامنهای نگذاشت این اتفاق بیفتد. او هر سال در پیام حج، از فلسطین سخن میگفت و میگفت که قدس، قلب جهان اسلام است و تا وقتی قدس آزاد نشود، مسلمانان نمیتوانند آرام بخوابند.
او محور مقاومت را تشکیل داد. محوری که شامل حزبالله لبنان، حماس فلسطین، حشد الشعبی عراق و انصارالله یمن بود. این محورها، با حمایت او، توانستند در برابر اسرائیل و آمریکا بایستند. وقتی اسرائیل به غزه حمله میکرد، این محور مقاومت بود که از فلسطینیان دفاع میکرد. وقتی آمریکا میخواست یمن را اشغال کند، این انصارالله یمن بود که با حمایت ایران، در برابر متجاوزان ایستاد.
اما حمایت او فقط به این کشورها محدود نمیشد. او از مظلومان افغانستان هم غافل نبود. همانطور که بارها گفته شده است، شهید خامنهای به صراحت به مسئولان ایرانی دستور داده بود که باید تمام کودکان مهاجران افغانستان (چه با مدرک یا بدون مدرک)، نباید هیچ کسی از تحصیل باز بماند. او معتقد بود که هر انسانی که در هر جای دنیا مورد ظلم قرار میگیرد، باید بداند که در جهان اسلام، کسانی استند که از او حمایت میکنند.
این ویژگی او، یعنی حمایت از مظلومین عالم، مهمترین میراث اوست. او به ما آموخت که مسلمان واقعی کسی نیست که فقط نماز بخواند و روزه بگیرد، بلکه مسلمان واقعی کسی است که در برابر ظلم سکوت نکند و از مظلوم دفاع کند. این درسی است که ما افغانستانیها باید همیشه به یاد داشته باشیم.
شهید خامنهای و میراثش که هرگز فراموش نمیشود؛ از شهادت تا پیروزی نهایی
حالا که آیتالله خامنهای به شهادت رسیده است، خیلیها فکر میکنند که راه او هم با او تمام شده است. اما این تصور کاملاً اشتباه است. شهادت او، نه پایان راه او، بلکه آغاز فصل جدیدی از این مسیر است.
اولین میراث شهید آیت الله خامنه ای، بیداری اسلامی است. او توانست نسلی از جوانان مسلمان را تربیت کند که از مرگ نمیترسند و در برابر ظلم خم نمیشوند. این جوانان، امروز در لبنان، فلسطین، یمن، عراق و افغانستان حضور دارند و راه او را ادامه میدهند. وقتی او به شهادت رسید، هزاران جوان مسلمان سوگند یاد کردند که راه او را تا پیروزی نهایی ادامه دهند.
دومین میراث او، مسئله فلسطین است. شهید آیت الله خامنه ای توانست فلسطین را به یک مسئله جهانی تبدیل کند. امروز، حتی در اروپا و آمریکا، مردم از فلسطین حمایت میکنند. این نتیجه سالها تلاش او بود. او ثابت کرد که اگر مسلمانان متحد باشند، میتوانند در برابر هر قدرتی بایستند.
سومین میراث او، فرهنگ شهادت است. او معتقد بود که شهادت، بالاترین افتخار یک مسلمان است. وقتی خودش به شهادت رسید، این فرهنگ را به اوج رساند. او به ما آموخت که مرگ در راه خدا، زندگی ابدی است. این فرهنگ، امروز در رگهای تمام مسلمانان جهان جریان دارد.
چهارمین میراث شهید آیت الله خامنه ای، استقلال کشورهای اسلامی است. او توانست ایران را به یک قدرت منطقهای تبدیل کند که «نه شرقی است و نه غربی». او به کشورهای اسلامی نشان داد که میتوان بدون وابستگی به آمریکا و اسرائیل، پیشرفت کرد. این درس، برای ما افغانستانیها که سالها تحت تأثیر قدرتهای خارجی بودیم، بسیار مهم است.
مسلم اخلاقی
